Nauka i edukacja

Zboża, wraz z kukurydzą oraz inne trawy mają odmienny typ aparatów szparkowych. Komórki szparkowe są tu silnie wydłużone. Oba ich końce mają cienkie ścianki, natomiast ścianki środkowych partii tych komórek są wyjątkowo grube, tak że światło komórek w tym miejscu jest bardzo wąskie . Zgrubiałe ścianki, które nie mogą podlegać rozciąganiu (lub też rozciągają się słabo), można porównać do pałeczek łączących dwie końcowe partie komórek rozciągliwe^ jak baloniki. W razie pęcznienia komórek szparkowych cienkie ścianki ich końcowych części rozciągają się, przez co środkowe odcinki komórek (o zgrubiałych ściankach) rozchodzą się, otwierając szparkę. Aparat szparkowy działa automatycznie. Gdy roślina traci wodę, wówczas szparki zamykają się, gdy świeża woda dopływa do liści — szparki otwierają się. Niezależnie od tych ruchów regulujących transpirację istnieją ruchy okresowe polegające na tym, że szparki wieczorem zamykają się, a na dzień otwierają. Istnieje paralelizm między zjawiskiem zwiększania się objętości komórek szparkowych * i, co za tym idzie, otwierania się szparek a zjawiskiem zanikania skrobi, która przekształca się w cukier. tych komórkach ziarenka skrobi. Otwieranie się i zamykanie szparek powodowane jest zatem zmianami w ciśnieniu osmotycznym komórek szparkowych, które — jak wiemy — zawierają chloroplasty, a w nich ziarenka skrobi. Nawet rośliny zasadniczo nie wytwarzające skrobi, np. liliowate (Liliaceae; ), czynią niejako wyjątek dla komórek szparkowych, znajdujemy bowiem w